Tjok Dessauvage en Frans Vercoutere

Curriculum Vitae

Tjok Dessauvage (°1948) behoort tot de meest gelauwerde Vlaamse keramisten met internationale uitstraling. Zijn opleiding aan Sint-Lucas Gent bracht hem in contact met het draaien en glazuren, maar al snel koos hij resoluut voor het zuivere draaiwerk. Zijn oeuvre bestaat uit sculpturale potvormen die verwijzen naar het archetype van de pot, maar elke functionele rol achter zich laten. Zijn werk werd wereldwijd bekroond en leidde tot talrijke residenties in het buitenland.

Frans Vercoutere (°1955) woont en werkt in Meulebeke en legt zich toe op schilderkunst. Hij volgde Beeldende Kunsten aan het VTI in Kortrijk en aan Sint-Lucas in Gent. Zijn werk werd op talrijke solotentoonstellingen gepresenteerd (onder meer in Galerie Lloyd, Valcke Art Gallery, 10a Otegem, Kosmo Poperinge en Stek-art Torhout) en hij nam deel aan diverse groepstentoonstellingen in België en Nederland. Een aanzienlijk deel van zijn oeuvre werd getoond in contexten zoals De Queeste in Watou en het In Flanders Fields Museum.

Beide kunstenaars vonden elkaar in een gedeelde aandacht voor detail, voor sporen, structuren en de poëzie van het kleine. Hun samenwerking resulteert in keramische sculpturen van Dessauvage waarop Vercoutere zijn kenmerkende wolkenhemels schildert.

Inspiratie

De Stilte van de Pot, de Adem van de Wolk

Tjok Dessauvage haalt zijn ideeën uit archetypen en patronen: organisch gegroeide stadsstructuren, labyrinthen, elektrische plannen, de gulden snede, houtwormgangen, maar ook observaties uit zijn reizen — van sterrenhemels in Bretagne tot zandsporen in de Sahara. Zijn potten zijn informatiedragers, bewerkt met indrukken, gedachten en energie-restjes die hij ‘relicten’ noemt.

In het werk van Frans Vercoutere spelen wolken en luchtpartijen al jarenlang een centrale rol. Zijn landschappen worden steevast bevolkt door lichte, wollige wolkjes tegen een helderblauwe hemel, zonder spoor van dreiging. Maar achter die schijnbaar onschuldige perfectie schuilt een bewuste keuze: Vercoutere gebruikt zijn ideale wolkenhemel om zijn geschilderde wereld buiten de tijd te plaatsen. Onder de idyllische landschappen en speelse assemblages liggen dan ook tijdloze, filosofische ideeën verborgen.

In hun samenwerking ontmoeten deze werelden elkaar: de aardse, gelaagde potstructuren van Dessauvage worden bekroond met de luchtige, lichtvoetige wolken van Vercoutere. De ene draagt sporen van aarde en tijd, de andere opent een venster naar het oneindige.

Techniek

Tjok Dessauvage is een meester van het draaiwerk en vooral van terra sigillata, een eeuwenoude techniek waarbij fijne sliblagen worden gepolijst tot een zachte, blijvende glans.
Hij werkt met fotografische transfers, ingesneden lijnen, rubberclichés, thermisch etsen, boren en zelfs met klei vermengd met koffiegruis om de huid van zijn objecten te verrijken. Zijn biscuitbak gebeurt in elektrische of gasovens, waarna de stukken worden ingerookt in een moffel of in reductie in een houtoven.

Frans Vercoutere schildert zijn wolkenhemels met verf rechtstreeks op de keramiek, niet ingebakken maar gefixeerd. Zijn bijdrage vormt een tweede laag van betekenis, een schilderkundig commentaar dat in dialoog treedt met de tekens, sporen en structuren die Dessauvage al in de klei heeft vastgelegd.

Samen creëren ze objecten die sculptuur, keramiek en schilderkunst verenigen: potvormen die geen potten zijn, luchten die geen landschappen zijn, maar verhalen — tastbaar én etherisch, aards én hemels.